| تبليغات | X |
|
فرا رسيدن اربعين حسيني و تجلي دگرباره آفتاب بر ستيغ قله هاي حماسه و رشادت را به پيشگاه مولايمان آقا امام زمان (عج) و تمامي شيعيان دنيا تسليت عرض مي نماييم. ياعلي جان مددي كن. ابا عبدالله حسين بن علي سومين امام از امامان دوازده گانه شيعيان و پنجمين معصوم از چهارده معصوم است. مشهورترين لقب آن حضرت سيدالشهدا است. پدرش امام علي (ع) و مادرش حضرت فاطمه (ص) است. در تاريخ 3 شعبان سال 4 هـ.ق در مدينه به دنيا آمد. امام حسين (ع) در سال 50 هـ.ق پس از شهادت برادر بزركوارشان امام حسن (ع)، به امامت رسيد. دوران يازده ساله امامت او با حكومت معاويه و پسرش يزيد (لعن الله) ، همزمان بود. در تاريخ 10 محرم الحرام سال 61 هـ.ق به علت جراحات فراوان در جنگ كربلا توسط برادر شمر (لعن الله) به شهادت رسيدند. مرقد آن حضرت در كربلا نزديكي مرقد برادر برومندشان حضرت عباس (ع) قرار دارد. این مصيبت بزرگ را به فرزند برومندش حضرت حجة بن الحسن العسگری(عجل الله تعالی فرجه) و تمامي شيعيان تسليت عرض می نماییم. اللهم عجل لولیک الفرج گودال قتلگاه پر از بوي سيـــــــب بود تنـــها تر از مسیح، کسی بر صلیب بود سرها رسید از پی هم، مثل سیب سرخ اول سری که رفت به کوفه، حبیب بود! مولا نوشته بود: بیــــا ای حبیــــــب ما تنها همین، چقدر پیامش غریـــــــب بود مولا نوشـــــته بود: بیا دیـــــــر میشود آخر حبیب را ز شــــهادت نصیب بود مکتوب میرسید فراوان، ولــــی دریغ خطش تمام، کوفی و مهرش فریب بود اما حبیب، رنگ خدا داشت نامه اش اما حبیب، جوهرش «امن یجیب» بود یک دشت، سیب سرخ، به چیدن رسیده بود باغ شهادتش، به رسیدن رسیده بود - امام حسين (ع) در روز عرفه از مكه به طرف كربلا حركت كرده و در روز جمعه دوم محرم وارد كربلا شدند. - واقعه ی كربلاي سال 61 هجري مطابق با شهريور ماه بوده است. - 9 نفر از فرزندان امام علي (ع) و 3 نفر از فرزندان امام حسين (ع) در روز عاشورا به شهادت رسيدند. - سر 3 تن از شهداي كربلا به نامهاي عبدالله بن عمير كلبي، عابس بن ابي شبيب شاكري و عمرو بن جناده در روز عاشورا به طرف امام حسين (ع) پرتاب شدند. - تعداد 10 نفـر از لشگـريان سپاه كـوفه، به دستـور عمرسعد ملعون با اسب بـر بدن مقـدس امام حسين (ع) تاختند. - 5 تن از شهداي كربلا به نامهاي حبيب بن مظاهر، انس بن حرث كاهلي، هاني بن عروه، مسلم بن عوسجه و عبدالله بن بقطر عميري از اصحاب گرامي رسول اكرم (ص) بودند. - تنها زني كه در كربلا به شهادت رسيد، مادر وهب بود. - سعيد بن عبدالله از ياران امام حسين (ع) پيكر خود را سپر تيرهاي دشمن ساخت تا امام (ع) نمازش را بخواند. - حرّ، واضع رومي، عبـاس، جـون، علي اكبـر، قاسـم و مسلم بن عـوسجه از شهـدايي بودند كه امام حسين (ع) هنگام شهادتشان با پاي پياده بر بالين آنها رفت. - سر مبارك امام حسين بر بالاي نيزه، آيات شريفه ی سوره ی كهف را قرائت مي كرد. - اولين شخص از ياران امام حسين (ع) كه در روز عاشورا به ميدان آمد، عبدالله بن عمير بود. - اولين نوحه گر امام حسين (ع) خداوند متعال بود. - حضرت رقيه (س) دختر امام حسين (ع) در خرابة شام جانش را ازدست داد. - اولين زميني كه خداوند آن را قداست بخشيد، زمين كربلا بود. - جابر بن عبدالله انصاري از صحابي گرامي رسول اكرم (ص) در روز اربعين وارد كربلا شد. ( به نقل از کتاب « دانستنی های دانش آموز » ـ تالیف آقای محمد حسین قاسمی ) ياعلي جان مددي كن. اینك زمین در سفر آسمانی خویش به عصر تاسوعــــــا رسیده است و خورشید از امام اذن گرفته كه غروب كند . دیگر تا آن نبأ عظیم ، اندك فاصله ای بیش نمانده است و زمین و آسمان در انتظارند . فرات تشنه است و بیابان از فرات تشنه تر و امام از هر دو تشنه تر. فرات تشنه مشكهای اهل حرم است و بیابان تشنه خون امام و امام از هر دو تشنه تر است؛ اما نه آن تشنگی كه با آب سیراب شود... او سرچشمه تشنــــــــگی است . مگر نه اینكه اینجا را عالم شهـــــــادت می نامند ؟ و مگر از این فاش تر هم می توان گفت؟ غروب تاسوعا نزدیك است و امام بر مدخل سراپرده راز، تكیه بر شمشیر زده و در ملكوت می نگرد . عمرسعد فرمان داده است :« یاخیل الله بر مركب ها سوار شوید ؛ بشارت باد شما را به بهشت !...» و آن گمگشتگان برهوت وهم، سپاه شیطان ، بر اسب ها نشسته اند تا به اردوی آل الله حمله برند، و هیاهوی آنان بادیه را سراسر از هول آكنده است. زینب كبری خود را به خیمه امام رساند و او را دید بر در خیمه، تكیه بر شمشیر زده ، چشم بر هم نهاده است. رسول الله آمده بود تا او را بشارت دیدار دهد . امام سربرداشت و به گنجینه دار عالم رنج نگریست : « رسول الله (ص) را به خواب دیدم كه می گفت : زود است كه به ما الحاق خواهی یافت .» ... و طور قلب زینب از این تجلی در خود فرو ریخت. . ياعلي جان مددي كن. گر من از هر دو جهان دست به یکبار کشم کافرم پای اگر از طلب ِ یار کشم به یکی شعله یقین خرمن گردون سوزد گر من از سینه ی خود آه شرربار کشم
آنقدر مست ِ می ساغر ِ ثاراللهم
من از آندم که شدم عاشق گل، دامن ِعزم به کمر بر زده ام تا ستم خار کشم به یکی غمزه تلافی شود از جانب یار گر هزاران ستم از جانب اغیار کشم ياعلي جان مددي كن. بعد از شما به سایه ی ما تیر میزدند زخم زبان به بغض گلوگیر میزدند پیشانی تمامی شان داغ سجده داشت آنان که خـــــــیمه گاه مرا تیر میزدند این مردمان غریــــــبه نبودند، ای پدر دیروز در رکــــاب تو شمشیر میزدند غوغــــــای فتنه بود که با تیــــــغ آبدار آتــــــش به جان کودک بی شیر میزدند ماندند در بطالت اعمـــــــــــال حجشان محرم نگشته تیـــــــــغ به تقصیر میزدند در پنج نوبتی که هبا شد نمـــــــــــازشان بر عشق، چار مرتبه تکبیـــــــــر میزدند هم روز و شب به گرد تو بودند سینه زن هم ماه و سال، بعد تو زنـــــــــجیر میزدند از حلق های تشنه، صــــــــدای اذان رسید در آن غروب ، تا که سرت بر سنان رسید ياعلي جان مددي كن. دل حسینیه نفس نوحه تپش سینه زنی است دم بگیریــد کــه عمـــر همـــه ایــن دم بــاشـــد ( علی انسانی ) ياعلي جان مددي كن. نشنو از نی نی نوای بی نواست بشنو از دل دل حریم کبریاست نی چو سوزد تل خاکستر شود دل چو سوزد محفل دلبر شود ياعلي جان مددي كن. هر دري بسته شود جز در پر فيض حسين كاين در خانه عشق است كه باز است هنوز ياعلي جان مددي كن. آتش بر آشیانه ی مرغی نمیزنند گیرم که خیمه خیمه ی آل عبا نبود! لب تشنه کی کشند کسی را کنار آب؟ گیرم حسین(ع) سبط ِ رسول خدا(ص) نبود! دنیا ندیده کودک مظلوم را کشند ای کاش روی دست پدر این جفا نبود! کی کعب ِ نی زده به زنی -دیده صد بلا-؟ گیرم اسیر، دختر خیرالنساء(س) نبود! بستر ز زیر پای علیلی کجا کشند؟ گیرم که آن علیل یکی زاولیا نبود! راس بریده را که زند چوب خیزران؟ گیرم لبش بخواندن ذکر خدا نبود ياعلي جان مددي كن. بسم الله الرحمن الرحیم أَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ الَّذي سَمَحَتْ نَفْسُهُ بِمُهْجَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ أَطاعَ اللهَ في سِـرِّهِ وَ عَلانِـيَـتِـهِ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ جَعَلَ اللهُ الشّـِفآءَ في تُرْبَتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنِ الاِْ جابَـةُ تَحْتَ قُـبَّـتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنِ الاَْ ئِـمَّـةُ مِنْ ذُرِّيَّـتِـهِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ خاتَِمِ الاَْ نْبِيآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سَيِّدِ الاَْوْصِيآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ فاطِمَةَِ الزَّهْرآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ خَديجَةَ الْكُبْرى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ جَنَّةِ الْـمَـأْوى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ زَمْـزَمَ وَ الصَّـفا، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُرَمَّلِ بِالدِّمآءِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَهْتُوكِ الْخِبآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى خامِسِ أَصْحابِ الْكِسْآءِ، أَلسَّلامُ عَلى غَريبِ الْغُرَبآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى شَهيدِ الشُّهَدآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى قَتيلِ الاَْدْعِيآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى ساكِنِ كَرْبَلآءَ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ بَكَتْهُ مَلائِكَةُ السَّمآءِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ ذُرِّيَّتُهُ الاَْزْكِيآءُ ، أَلسَّلامُ عَلى يَعْسُوبِ الدّينِ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنازِلِ الْبَراهينِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْئِمَّةِ السّاداتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الْجُيُوبِ الْمُضَرَّجاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الشِّفاهِ الذّابِلاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى النُّفُوسِ الْمُصْطَلَماتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْرْواحِ الْمُخْتَلَساتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسادِ الْعارِياتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الْجُسُومِ الشّاحِباتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الدِّمآءِ السّآئِلاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْعْضآءِ الْمُقَطَّعاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرُّؤُوسِ الْمُشالاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى النِّسْوَةِ الْبارِزاتِ *** سلام بر حسين كه جانش را تقديم نمود ، سلام بر آن كسى كه در نهان و آشكار خدا را اطاعت نمود ، سلام بر آن كسى كه خداوند شفا را در خاكِ قبرِ او قرار داد ، سلام بر آن كسى كه (محلِّ) اجابتِ دعا در زيرِ بارگاه اوست ، سلام بر آن كسى كه امامان از نسل اويند ، سلام بر فرزندِ خاتم پيامبران ، سلام بر فرزند سرور جانشينان ، سلام بر فرزند فاطمه زهراء ، سلام بر فرزند خديجه كبرى ، سلام بر فرزند سدرة المنتهى ، سلام بر فرزند جنّة المأوى ، سلام بر فرزند زمزم و صفا ، سلام بر آن آغشته به خون ، سلام بر آنكه (حُرمَتِ) خيمه گاهش دريده شد ، سلام بر پنجمينِ اصحابِ كساء ، سلام بر غريبِ غريبان، سلام بر شهيدِ شهيدان ، سلام بر مقتولِ دشمنان ، سلام بر ساكنِ كربلاء ، سلام بر آن كسى كه فرشتگانِ آسمان بر او گريستند ، سلام بر آن كسى كه خاندانش پاك و مطهّرند ، سلام بر پيشواى دين ، سلام بر آن جايگاههاى براهين و حُجَجِ الهى ، درود بر آن پيشوايانِ سَروَر، سلام بر آن گريبان هاى چـاك شده، سلام بر آن لب هاى خشكيده، سـلام بر آن جان هاى مُستأصل و ناچار ، سـلام بر آن ارواحِ (از كالبد) خارج شده ، سلام بر آن جسـدهاى عـريان و برهـنه ، سـلام بر آن بدن هاى لاغر و نحيف ، سلام بر آن خون هاى جارى ، سلام بر آن اعضاىِ قطعه قطعه شده ، سلام بر آن سرهاىِ بالا رفته (بر نيزه ها)، سلام برآن بانوانِ بيرون آمده (از خيمه ها) ياعلي جان مددي كن. باز اين چه شورش است که در خلق عالم است ؟ با زاين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است ؟ باز اين چه رستخيز عظيم است ، کز زمين بی نفخ صور ، خاسته تا عرش اعظم است ؟ اين صبح تيره باز دميد از کجا ، کزو کار جهان و وضع جهان جمله درهم است ؟ گويا طلوع می کند از مغرب آفتاب کآشوب در تمامی ذرات عالم است گر خوانمش قيامت دنيا بعيد نيست اين رستخيز عام که نامش محرم است در بارگاه قدس که جای ملال نيست سرهای قدسيان همه بر زانوی غم است جن و ملک بر آدميان نوحه می کنند گويا عزای اشرف اولاد آدم است خوشيد آسمان و زمين نور مشرقين پرورده کنار رسول خدا حسين ياعلي جان مددي كن. بخوانیم با یکدیگر زیارت امام حسین (ع) را در روز عرفه بدان كه آنچه از اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام در باب زيارت عرفه رسيده از كثرت اخبار و بسيارى فضيلت و ثواب زياده از آن است كه احصا شود و ما به جهت تشويق زايرين به ذكر چند حديث اكتفا مىنماييم (به سند معتبر از بشير دهان منقول است كه گفت: عرض كردم به خدمت حضرت صادق عليه السلام كه گاه هست حج از من فوت مىشود و روز عرفه را نزد قبر امام حسين عليه السلام مىگذرانم فرمود كه نيك مىكنى اى بشير هر مؤمنى كه به زيارت قبر امام حسين عليه السلام برود با شناسايى حق آن حضرت در غير روز عيد نوشته شود براى او ثواب بيست حج و بيست عمره مبروره مقبوله و بيست جهاد با پيغمبر مرسل يا امام عادل و هر كه زيارت كند آن حضرت را در روز عيد بنويسد حق تعالى براى او ثواب صد حج و صد عمره و صد جهاد با پيغمبر مرسل يا امام عادل و هر كه زيارت كند آن حضرت را در روز عرفه با معرفت حق آن حضرت نوشته شود براى او ثواب هزار حج و هزار عمره پسنديده مقبوله و هزار جهاد با پيغمبر مرسل يا امام عادل گفتم كجا حاصل مىشود براى من ثواب موقف عرفات بسم الله الرحمن الرحيم
ياعلي جان مددي كن. روز عرفه، روز شناخت است. عرفه روزي است كه خداي سبحان بندگان خود را به عبادت و اطاعت خويش فرا مي خواند و خوان كرم و احسان و لطف خود را براي آنان مي گسترد و درهاي مغفرت و بخشش و رحمتش را بر روي آنان مي گشايد. در اين روز حجاج بيت ا... الحرام با وقوف در صحراي عرفات با خداي خويش به مناجات مي پردازند و دعاي عرفه امام حسين(ع) را قرائت مي كنند. *** حضرت ابراهيم (ع) در عرفات
پيامبر اسلام (ص) در عرفات تسبيحات حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله در روز عرفه صحراي عرفات همايش شناخت و خودسازي امام حسين (ع) 1ـ شناخت خدا و صفات الهي. 9ـ دور كردن صفات نكوهيده از خود با تسبيح پروردگار 10ـ فراگيري راه تعليم و تربيت از خدا. مضامینی از دعای عرفه 1ـ ستايش حق تعالي:
ياعلي جان مددي كن. هيچ داني در دلم جا كرده اي عرش حق شش گوشه بر پا كرده اي السلام اي شاه مظلوم و غريب السلام اي آيه امن يجيب امام حسين (ع( : سخنان امام حسين . نشانه هاي عاقل امام حسين فرمود: عاقل، با کسي که مي ترسد او را دروغگو پندارد هم سخن نمي شود، از کسي که مي ترسد او را رد کند درخواستي نمي کند، به کسي که مي ترسد او را بفريبد تکيه نمي نمايد و به کسي که به اميد او اطميناني نيست اميد نمي بندد. · کمال عقل امام حسين مي فرمايد: عقل، جز از راه پيروي حق به کمال نمي رسد. · نشانه هاي دانا و نادان امام حسين مي فرمايد: از نشانه هاي اسباب قبولي اعمال، همنشيني با خردمندان است و از نشانه هاي اسباب ناداني، کشمکش با نابخردان است و از نشانه هاي دانا، نقادياو از گفتار خود و آگاهي او از اسرار آراي گوناگون است. · دانا کيست؟ امام حسين مي فرمايد: اگر همه گفتار دانا نيکو و بحق بود، از خود پسندي در آستانه ديوانگي قرار مي گرفت. همانا دانا کسي است که حق گويي او فراوان باشد. · صفتهاي زيب امام حسين مي فرمود: دانش نطفه بارور معرفت است. تجربه هاي طولاني، فزوني عقل است، شرافت همان پارسايي است. قانع بودن، آسايش تن است، هر که تو را دوست دارد، از پليدي بازت مي دارد، هر که تو را دشمن دارد، بر نابکاري واردت مي سازد. امام حسين مي فرمايد: هر کس اين پنج چيز را نداشته باشد، از زندگي خود چندان بهره اي نمي برد: عقل، دين، ادب، شرم و خوش خلقي. · شريف ترين مردم شخصي از امام حسين پرسيد: شريف ترين مردم کيست؟ امام فرمود: آن کس که پيش از اندرز ديگران، خود پند گيرد و پيش از بيدار باش ديگران، خود بيدار شود. عرض کرد: شهادت مي دهم که چنين کسي سعادتمند است. · تسليم در برابر خد از امام حسين پرسيدند: چگونه صبح کردي؟ فرمود: صبح نمودم در حاليکه پروردگارم بالاي سرم و آتش، پيش رويم، مرگ، جوينده ام و حساب الهي فراگيرم مي باشد و چنين روزي من، در گرو کردار خويشم، نه آنچه دوست دارم پيدا مي کنم، و نه آنچه نمي پسندم از خود مي رانم و همه کارها در اختيار ديگري است. اگر بخواهد عذابم مي کند و اگر بخواهد از من مي گذرد. بنابراين کدام فقيري از من نيازمندتر است. · ايمان و يقين شخصي از امام حسين پرسيد: فاصله ميان ايمان و يقين چقدر است؟ فرمود: چهار انگشت. گفت: چگونه؟ فرمود: ايمان آن است که آن را مي شنويم و يقين آن است که آن را مي بينيم و فاصله بين گوش و چشم چهار انگشت است. پرسيد: ميان آسمان و زمين چقدر است؟ فرمود: يک دعاي مستجاب. پرسيد : ميان مشرق و مغرب چقدر است؟ فرمود: به اندازه ي سير يک روز آفتاب. پرسيد: عزت آدمي در چيست؟ فرمود: بي نيازيش از مردم. پرسيد: زشت ترين چيزها چيست؟ فرمود: در پيران هرزگي و بيعاري است، در قدرتمندان،درنده خويي، در شريفان، دروغگويي، در ثروتمندان، بخل است و در عالمان حرص. · اوصاف مومن امام حسين مي فرمايد: حقا که مومن ، خدا را حافظ خود گرفته و گفتار او را آيينه خود گزيده است. گاهي در اوصاف مومنان چشم مي دوزد و گاهي در ويژگيهاي سرکشان مي نگرد. از اينرو بهره وري او از کلام خدا، در لطايف و در ژرفاي معرفت خود غوطه ور است، از هوشمندي خود، در بلنداي يقين جايگزين است و در پاکي خود استوار است.
ياعلي جان مددي كن. |
درباره وبلاگ  یا علی مددی کن.
یا حق.
|
